حالم بد تر و بدتر می شه. اونقدر بد که نمی دونم چطور باید خودم را کنترل کنم.

دارم نابود می شم.

می رم سراغ کشو میز و بسته را بر می دارم و می گم: آروم می شم.

درش را باز می کنم و چند تا قزص آرام بخش می خورم.

بعد از چند لحظه آروم می شم و لبخند می زنم و بسته را توی دستم فشار می دم.

به خودم می گم: گور پدر همه ی آدما. به درک. بذار هر چی می خوان بگن. بذار هر کاری می خوان

بکنن.

یه دفعه تصویری می آد جلوم.

مردی با چاقوی تیز چشم هایم را در می اره و می ذاره کف دستم.

جیغ می کشم .

چشمام را باز می کنم.

توی دستم بسته را می بینم که خالیه.

خیلی وقته قرص های ارام بخش را توی توالت خالی کردم.

حتما دیونه شده بودم که این کار را کردم.

تلفن را بر می دارم و شماره را می گیرم.

بوق ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

- بله؟

ـ قرص می خوام.

- مسخرم کردی؟ هر بار می آی قرص می گیری بعد می گی ریختم تو چاه خلا. برو بابا حال نداری.

- این دفعه برام بیار خوب پولشو می دم.

- نه جونم وقت ندارم برو خدا روزیتو یه جای دیگه بده.

- زنیکه ی عوضی تو کی هستی که به من اینطوری حرف می زنی؟ من صد تا مثل تو را می خرم و آزاد

می کنم.

- ای بابا بازم قاطی کرده.  بوق ـــــــــــــــــــــــــــــ

به خودم نگاه می کنم.

بسته ی خالی قرص را می اندازم توی سطل آشغال و راه میرم.

یه دفعه پام می خورم به یه  چیزی.

قاب عکس شکسته ی تو.

خودم شکستمش.

نگاهش می کنم و می خندم.

ببین به چه روزی افتادم؟

------------------------

گور پدر همه . گور پدر زندگی. گور پدر این آدمای لعنتی.

می خوابم.

----------------------

از صدای چیزی از خواب می پرم.

صدای تلفن.

- بله؟

- سلام خانومی. کجایی؟

- خواب بودم.

- بپوش دارم می ام دنبالت بریم بیرون.

- چشم.

چقدر خانه تمیزه.

این چیزی که دیدم خواب بود؟؟

نمی دونم اما قبلا هم دیده بودمش.

بی خیال.

تو داری می آی.

منتظرتم.